ชายผู้หนึ่งมีอาชีพเป็นคนเลี้ยงแกะ เขามีหมาเลี้ยงแกะตัวหนึ่งซึ่งเขาเลี้ยงมันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย
ทุกวันเขากับเจ้าหมาเลี้ยงแกะจะต้องช่วยกันต้อนฝูงแกะออกไปเลี้ยงในทุ่งหญ้า โดยปล่อยให้ภรรยาและลูกน้อยวัย 2 ขวบเศษรออยู่ที่บ้าน
ทุกเช้าเขาจะเป็นผู้ให้อาหารเจ้าหมาเลี้ยงแกะด้วยตนเอง เมื่อออกไปเลี้ยงแกะที่ทุ่งหญ้าเขามักจะเล่นกับมันบ้าง แบ่งเศษอาหารกลางวันให้มันบ้าง
ครั้นพอตอนเย็นก็จะให้มันกินอาหารอย่างอิ่มหนำสำราญอีกมื้อหนึ่ง
หากช่วงใดเป็นฤดูฝนเขาก็จะตื่นกลางดึกออกมาเปิดประตูให้มันเข้ามานอนในครัว โดยหาเศษผ้าปูในลังให้มันแล้วก้ก่อไฟทิ้งไว้ในเตาผิงเพื่อให้มันได้รับความอบอุ่นตลอดคืน
อยู่มาวันหนึ่ง ภรรยาของเขาไม่สบาย เขาจึงต้องอุ้มลูกน้อยออกไปเลี้ยงที่ทุ่งหญ้าด้วย วันนั้นจู่ๆก็มีหมอกหนา
ชายเลี้ยงแกะจึงรีบต้อนแกะให้รวมกันเป็นฝูงเพื่อนำกลับบ้าน แต่มีแกะหลายตัวที่พลัดหลงจากฝูงไปเขาจึงออกตามจนถึงชายป่า
ครั้นกลับมาก็ปรากฏว่าหมอกลงหนาจนเขาหลงทางและลูกของเขาก็หายตัวไปด้วย
เย็นย่ำวันนั้นเมื่อหมอกสลายไปสิ้นแล้วเขาก็อาศัยแสงจันทร์เพื่อเดินกลับบ้าน และคิดว่าอาจจะมีชาวบ้านมาช่วยลูกน้อยกับหมาเลี้ยงแกะของเขาเอาไว้แล้ว
แต่ทว่าเมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบแต่ภรรยาของเขาร้องไห้เฝ้ารออยู่
เขาจึงเกณฑ์เพื่อนบ้านจุดคบเพลิงออกตามหาลูกชายและหมาเลี้ยงแกะของเขา แต่หาเท่าไรก็ไม่พบ
เช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ออกตามหาพบฝูงแกะทั้งหมดแต่กลับไม่พบลูกน้อยและหมาเลี้ยงแกะของตน
บ่ายวันนั้นชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่า
“ฉันเห็นหมาเลี้ยงแกะของแกคาบอะไรก็ไม่รู้ออกจากบ้านวิ่งไปทางชายทุ่งด้านทิศตะวันออกโน่นแน่ะ”
ชายเลี้ยงแกะกับภรรยาและเพื่อนบ้านอีก 2-3 คนรีบออกไปตามหาทางทิศนั้นทันที
ในที่สุดก็ไปพบลูกน้อยของเขานั่งเล่นอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของบริเวณที่เขาเลี้ยงแกะเป็นประจำ
ลูกของเขากำลังกินขนมปังก้อนใหญ่ซึ่งเจ้าหมาป่าเลี้ยงแกะวิ่งไปคาบมาจากในครัวที่บ้านของเขานั่นเอง
ผู้เป็นภรรยาดีใจนักรีบโผเข้าไปอุ้มลูกพลางร้องไห้อย่างหมดห่วง
ในขณะที่ชายเลี้ยงแกะหันไปโอบกอดเจ้าหมาเลี้ยงแกะของเขาไว้อย่างขอบใจที่มันช่วยระวังภัยดูแลลูกน้อยของเขาตลอดคืนที่ผ่านมา
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ผู้ที่มีจิตเมตตาและทำดีต่อผู้อื่นคนรอบข้างหรือแม้แต่สัตว์เลี้ยงผลกรรมดีก็จะสนองสิ่งที่ดีกลับมาให้ในที่สุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น